กลิ่นอับของห้องนอนที่คุ้นรูจมูกข้าพเจ้าดี เสียงแอร์จากบ้านข้างเคียงลอดผ่านหน้าต่างทางขวา พัดลมกำลังแรงเบอร์สามพัดปะทะร่าง แสงไฟประดิษฐ์ที่หัวโต๊ะระเรื่อ ดวงตาทั้งสองจ้องหน้าคอมพิวเตอร์สีขาวนวล ข้าพเจ้าพลันประกบเปลือกตาทันที

และ

ทันใดกลิ่นคาวเค็มจากผืนน้ำสีฟ้าเสยจมูกข้าพเจ้าเบาๆ เม็ดทรายนับหมื่นแสนใต้เท้า มันชวนให้อยากก้าวย้ำลงบนความชื้นฉ่ำ ลมพัดสวนรวมส่วนผสานเสียงคลื่น ระลอกแล้ว ระลอกเล่า คล้ายแสงแดดกำลังแย่งกันเปิดตาข้าพเจ้า ไม่ต้องแยกกัน ข้าพเจ้าคิด พลางค่อยๆคลายเปลือกของตาออก

และ

ข้าพเจ้าเห็นคอมพิวเตอร์สีขาวนวล มันนั่งมองข้าพเจ้า

และข้าพเจ้านั่งมองมัน บัดซบ!



ปัจฉิมลิขิต

สาเหตุที่ชื่อเรื่องมีคำว่า 'ฉบับปรับปรุง' ตามหลัง ก็เพราะเอนทรี่ก่อนหน้านี้ ซึ่งจริงๆมีเนื้อหามุ่งเน้นให้เข้าใจในทางเดียวกัน แต่กลับเกิดส่อไปในทางทีผู้เขียนไม่ได้ตั้งใจให้เกิด คล้ายว่าถูกบิดเบือนให้เข้าใจผิดไปในบางส่วน (อาธิเช่น เข้าใจว่าผู้เขียนฝันเปียก เป็นต้น) เพราะด้วยการใช้ภาษาที่ไม่ชำนาญของผู้เขียน เลยทำให้การถ่ายทอดเนื้อหาไร้ประสิทธิผล ผู้เขียนเกิดความเขินเล็กน้อย จึงต้องขอลบเอนทรี่เก่า และเขียนเอนทรี่นี้มาแทน

จึงเรียนมาเพื่อทราบ และขออภัยมา ณ ที่นี้

(เว่อไปแล้วมึง แต่ช่างเถอะ)
กดตรงนี้แหละ จะได้อ่านซะ!

พัดลมหันหน้านิ่งมาที่ข้าพเจ้า ปล่อยอากาศอุ่นๆพุ่งมาปะทะร่างกายทอนบนที่เปลือยไว้ เหงื่อปลาบหนึ่งบนแผ่นหลังเริ่มทำให้รู้สึกรำคาญ จึงลุกขึ้น สละจากกิจกรรมบนโต๊ะ และพุ่งตรงสู่ห้องน้ำ ก๊อกน้ำถูกบิดให้น้ำไหล ข้าพเจ้ากวักควักน้ำหลายจำนวนจากอ่างล่างหน้า แปะปะไปทั่วร่างกายท่อนบน ค่อยรู้สึกสบายตัวขึ้นหนึ่งแฉะ หยิบผ้าบรรจงเช็ดให้เหลือพอแค่ชื่นๆ ข้าพเจ้ากลับมานั่ง ณ ตำแหน่งเดิม และทำกิจกรรมส่วนตัวต่อจากเมื่อสักประเดี๋ยว

แต่ไม่ทันทีร่างจะเหือดหายจากอาการเปียกดี เหงื่อก็ปลาบไปทั้งแผ่นหลังอีกครั้ง

ข้าพเจ้าไม่สบอารมณ์ไปเอง หรือมันดูจะร้อนเกินไปแล้ววะ