ในชามตราไก่ เส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกำลังค่อยๆ พองตัวด้วยน้ำร้อน อย่างช้าๆ ข้าพเจ้าฉีกเครื่องปรุงที่เทียบเคียงกันมาในห่อ สาดมันลงชามอย่างเร็วจี๋ และนั่งจับจดจ่อรอเวลาภาระหน้าที่ของตะเกียบที่ประทับอยู่บนมือขวา สูดลมหายใจเข้าจมูกสองก้อน ท้องข้าพเจ้าร้องหนึ่งครั้ง

ชั่วประเดี๋ยวอึดใจเดียว เส้นแป้งที่ขดแข็งเมื่อตะกี้ก็ชุ่มฉ่ำ อวบอิ่ม และอืดอัดเอ่อล้นทั่วชาม ด้วยความรีบร้อนรนนั่น ข้าพเจ้าขาดสติสัมปชัญญะขณะหนึ่ง มือซ้ายถือชามขึ้น มือขวาพุ่งตะเกียบลงชามงัดเส้นบะหมี่สีเหลืองอ่อนขึ้นสู่ปาก ทุกอย่างเกิดขึ้นในหนึ่งกระบวนท่าเท่านั้น

"อุ๊บ! อ๊ะ!"

สิ้นเสียงจากปากที่ยังว่างเปล่า ข้าพเจ้าปล่อยอุปกรณ์คีบเส้นในมือขวา ยกมันขึ้นขยี้ตาทั้งสองข้าง ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเร็วไว พลางบ่นอุบในใจ

"เวรตะไล น้ำซุปกระเด็นเข้าตาจนได้ซี"

ผ่านไปหลายอึดใจกว่าความระคายเคืองจะหายไป เมื่อเสร็จสิ้น ข้าพเจ้ารีบเดินกลับมาที่ชามใบเดิมนั้น และมองเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่ตอนนี้กลับไปลอยนวลเนียนนัวเนียกันอยู่ในชามอีกครั้ง ด้วยความอยากที่ยังไม่ลดไปจากเมื่อหนึ่งนาทีก่อน ข้าพเจ้ารีบชักตะเกียบเสียบลงรัดล็อคเส้นสายเหล่านั้น ชักมันขึ้นสู่ปากทันใด

และ

"อุ๊บ! อ๊ะ!"

สิ้นเสียงจากปากที่ว่างเปล่า ข้าพเจ้าเดินเท้าสู่ห้องน้ำ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังคงลอยนวลเนียนนัวเนียอยู่ในชามตราไก่เช่นเดิม